Τι πιστεύουμε, τι οραματιζόμαστε, τι διεκδικούμε...
Τα χαμηλά ποσοστά συμμετοχής των γυναικών στην αμειβόμενη εργασία, ο κατά φύλο καταμερισμός της εργασίας που έχει ως συνέπεια αφενός την άνιση κατανομή των οικογενειακών υποχρεώσεων μεταξύ ανδρών και γυναικών στην ιδιωτική σφαίρα, και αφετέρου, τη συγκέντρωση των γυναικών σε κλάδους και επαγγέλματα που χαρακτηρίζονται από υψηλή ανεργία, χαμηλές αμοιβές και περιορισμένες δυνατότητες επαγγελματικής εξέλιξης, η μεγάλη συγκέντρωση των γυναικών στον άτυπο τομέα της εργασίας με όλες τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται (ανασφάλιστη χωρίς εργασιακά δικαιώματα -μαύρη- εργασία), τα υψηλά ποσοστά της φτώχειας, η ακόμη μεγαλύτερη συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας με την "μετάθεση" ευθύνης για την κοινωνική προστασία στην οικογένεια - που βέβαια ρίχνει τα βάρη των υποχρεώσεων αυτών στις ίδιες τις γυναίκες - η είσοδος στη χώρα μας ενός μεγάλου αριθμού γυναικών μεταναστριών με σωρεία προβλημάτων για τις ίδιες αλλά και με νέες προκλήσεις για την αλληλεγγύη μεταξύ των γυναικών...εξακολουθούν να αποτελούν όψεις της σύγχρονης ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας καθιστώντας το εκσυγχρονιστικό όνειρο μια απατηλή προσδοκία, για το μισό του πληθυσμού, τουλάχιστον.
Η βία κατά των γυναικών - ένα από τα βασικά θέματα που ανέδειξε το σύγχρονο ριζοσπαστικό φεμινιστικό κίνημα -σε όλες τις μορφές, είτε ως σεξουαλική παρενόχληση, είτε ως ενδο-οικογενειακή βία, είτε ως κακοποίηση (σωματική, ψυχολογική και λεκτική) και πολύ περισσότερο με την πιο βάναυση μορφή της σωματεμπορίας και της παράνομης διακίνησης, εξακολουθεί να πλήττει την αξιοπρέπεια των γυναικών-θυμάτων, να υποβιβάζει την ανθρώπινη υποστασή τους. Τα περιστατικά βίας κατά των γυναικών μας θίγουν και μας αφορούν όλες και όλους! Και αποδεικνύουν ότι οι σχέσεις εξουσίας ανάμεσα στα φύλα παραμένουν βαθειά εμπεδωμένες στο κοινωνικό corpus, ακόμα και στις δυτικές κοινωνίες, παρά τη νομοθετική και θεσμική θωράκιση και τους αγώνες των φεμινιστριών τα τελευταία χρόνια.
Ο αποκλεισμός από κοινωνικά αγαθά, υπηρεσίες και δικαιώματα αφορά όλο και μεγαλύτερες ομάδες του πληθυσμού, καθιστώντας τις γυναίκες ιδιαίτερα ευάλωτες, αφού συχνά αποκλείονται από τη συμμετοχή τους, είτε σε θεσμικές διαδικασίες και μηχανισμούς διεκδίκησης, είτε από τα νέα κοινωνικά κινήματα - κινήματα αναγνώρισης - που βιώνουν πρακτικές άνισης μεταχείρισης, μειονεξίας και κοινωνικού αποκλεισμού και διατυπώνουν κριτικές αμφισβητήσεις ως προς την αποδοχή των κοινωνικών παροχών.
Οι πολιτικές για την άρση των διακρίσεων εις βάρος των γυναικών, παρά την κάποια κινητικότητα των τελευταίων ετών, κυρίως μέσα από την "εισαγωγή" πολιτικών από την ΕΕ στη χώρα μας, εξακολουθούν να αποτελούν έργο των τεχνοκρατών, χωρίς τη δυνατότητα διατύπωσης προτάσεων από τις ίδιες τις ενδιαφερόμενες και περιθώρια ουσιαστικής συμβολής. Οι θέσεις των πολιτικών κομμάτων, των συνδικάτων και των επίσημων φορέων εκπροσώπησης, με τη διατύπωση αποσπασματικών και φορμαλιστικών απόψεων για την ισότητα και την ισονομία μεταξύ ανδρών και γυναικών, έχει οδηγήσει στην απονεύρωση - μεταξύ άλλων παραγόντων - των φεμινιστικών ιδεών και διεκδικήσεων, και κυρίως στην αδρανοποίηση των ίδιων των γυναικών.
Οι διαδικασίες ανοικτής διαβούλευσης, οι οποίες προβλέπουν ενεργότερη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών στη χάραξη των πολιτικών, είναι ακόμα ελλιπώς θεσμοθετημένες και εν πολλοίς προσχηματικές στη χώρα μας, δημιουργώντας ένα σοβαρό έλλειμμα δημοκρατίας.
Στο πεδίο αυτό, δημιουργούνται σημαντικά περιθώρια πολιτικών διεκδικήσεων εκ μέρους των γυναικών, μέσα από την ενεργό συμμετοχή τους σε κάθε μορφής συλλογική δράση, προκειμένου να ενισχύσουν τη διαπραγματευτική τους δύναμη, μέσα στον ευρύτερο συσχετισμό δυνάμεων στα κέντρα λήψης των αποφάσεων και να επηρεάσουν πολιτικά με νέα αιτήματα τις πολιτικο-θεσμικές αλλαγές, σε όλα τα επίπεδα.
Επιπλέον, ο κριτικός λόγος ο οποίος θεωρεί ως "περιορισμένη την καθολικότητα και την ισότητα" ή την εφαρμογή της ιδιότητας του πολίτη κατά έναν τρόπο που δημιουργεί διακρίσεις και αποκλεισμούς, συνιστά μία σύγχρονη προβληματική που δημιουργεί περιθώρια για νέες διεκδικήσεις, κινητοποιήσεις και στρατεύσεις, στις οποίες οι γυναίκες μπορούν να δώσουν τον τόνο.
Η αναδίπλωση του φεμινιστικού κινήματος τις τελευταίες δεκαετίες, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και διεθνώς, έχει αποστερήσει τις νέες γενιές των γυναικών από την εμπειρία της αυτο-οργάνωσης και τη διατύπωση μιας σύγχρονης θεματολογίας διεκδικήσεων, που να δημιουργούν παράλληλα ένα όραμα ζωής, την "ουτοπία" τους για την κατάργηση των σχέσεων εξουσίας ανάμεσα στο δύο φύλα, με σύγχρονους όρους και περιεχόμενο.
Χωρίς να υποτιμάται η μεγάλη συμβολή των διεκδικήσεων του σύγχρονου γυναικείου και φεμινιστικού κινήματος που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη και στη χώρα μας τις δεκαετίες 70 και 80, οι επιδιώξεις μας σήμερα δεν μπορεί παρά να αφορούν τη νέα συλλογική μας ταυτότητα και υπόσταση.
Η πολιτικο-κοινωνική συγκυρία, περισσότερο από ποτέ καθιστά σήμερα επιτακτική την ανάγκη για τη συγκρότηση και την ενεργοποίηση νέων μορφών διατύπωσης, επεξεργασίας και διεκδίκησης θέσεων για την κατάργηση των διακρίσεων σε βάρος των γυναικών και την χειραφέτησή τους σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και επίθεσης κατά των δικαιωμάτων τους! "Γιατί η ανάδυση των κινημάτων δεν ενέχει ούτε νομοτέλεια ούτε μονιμότητα, αλλά συγκροτείται κάθε φορά από την ανάγκη νέων νοηματοδοτήσεων, αξιακών πλαισιώσεων και συλλογικών ταυτοτήτων".